МОНОЛОЗИ НА ТИШИНАТА

МОНОЛОЗИ НА ТИШИНАТА 

Секој ден, ново утро носи, 

секој почеток, само празен одѕван во срцето е, 

МЕЛАНХОЛИЈА. 

Како испиена чаша надеж, срцето ми е празно 

во бесконечното повторувања 

на деновите исполнети со 

измамени ветувања.

Во тишината се гушат моите зборови 

како сенки на ѕид.

Спомени се нижат, на пожолтените страници 

од животот прочитан, како искра надеж 

што некогаш блесна и изгасна, 

оставајќи ме во мрак, потполно сама да самувам.

ЕХО НА ТИШИНАТА 

Како листови од есенски календар, 

се вртат деновите, едни по други. 

Бесконечни почетоци, а секој ден ист е. 

Додека во тишината се губи гласот на душата, 

срцето-книга со избледени страници,

чува спомени како стари фотографии.

ПЛОВИДБА 

Пловам со својот стар верен пријател, 

бродот кој никогаш не ме оставил 

сама на брeгот да стојам. 

Јас сум само еден обичен морнар 

од невремиња изудиран што

додека подобри времиња барав 

во плимата - осеката ја најдов! 

Ги чувствувам 

некогашните загуби кои пловат на 

површината на морето 

како сол на рана што боли, 

а мојот слободен дух во брановите се губи 

за да плови, 

без да има ништо повеќе што да изгуби!

КОЈ СИ ТИ 

Само ти можеш да ги пронајдеш 

изгубените фрагменти на надеж

и повторно да ги вратиш во живот и 

да ја изгасиш жедта за среќа, 

со неискоренлив копнеж 

за радост кој блика. 

Кој си ти, кој со својата немоќ,

вдахнуваш стремеж за среќа?

ПОТКОВИЦА

Талкам во доцните ноќни часови

исполнети со реа на простодушност,

како патник без крајна цел.

Го слушам крикот на истрошените души,

некогаш со среќна потковица во рака,

сега со потковица под нога,

трчаат за да издвојат пирови победи,

но не свои, ами туѓи.

Бескрајна е бесконечноста на

манипулацијата на сетилата во обид

за урамнотеженост на денот и ноќта

кои се разидуваат без да се сретнат.

СРЦЕ КАКО ПЛАНИНА

Во сенката на Беласица, 

се сее семе на бунт, гласови од земјата се слушаат, 

капки непресушна пот од душата македонска! 

Бели мугри на сеќавањата, 

под велешките сини неба, 

песни се орат, 

додека тутунските полиња 

кои ги заливаат бистрите води на Вардар 

жолто злато даваат 

и ѓердан на врат нанижан ставаат!

ПОД СИВОТО НЕБО 

Од сивото небо капки паѓаат, 

на земјата измачена, исплакана. 

Селото спие, во тишина длабока. 

Тутунот згаснува, а во полињата се шири,

горчлив мирис на празни надежи. 

Рацете огрубени, од тешка работа, 

сонуваат за денови посветли. 

Срцата плачат, тихи секојдневни јадови, 

за леб недоволно, за деца изгладнети. 

Но, во очите сјајот не се гаси, искра за борба, што тајно гори. 

И под сивото небо, ќе никнат повторно цветови, 

надежта ќе цвета, во срцата млади.